Soort van productiewerkje

Sinds ik dus in de ziektewet zit komen zo nu en dan de muren wel eens op me af. ‘Je moet iets gaan doen wat jou energie geeft’, aldus de psycholoog.

Dus nu heb ik mijn duizend en één hobby’s maar weer eens van stal gehaald. Eerst maar eens wat dingen uit mijn hoofd zetten. To-do lijstje. Ai. Daar staan inmiddels 20 dingen op en dat is alleen nog maar naaimachinewerk….

Nu is mijn hoofd nog niet leger. De stoffenstapel ook niet.

Vorige week een paar heldere dagen gehad. Wel pijn, maar was onrustig. Maar even wat dingen klaarmaken. Patronen knippen, stof knippen. Klaarleggen. En weer gestopt. Toen lagen er 3 projectjes klaar.

Vandaag had ik er fut voor om de stofjes onder de machine te veranderen in iets draagbaars…. Broekje voor zoonlief, passend bij het vest wat ik al even klaar had. Dus zoonlief loopt in een outfit van sofilantjes.

Vest en broek (Cicero en Domi)

 

 

 

 

 

 

 

 

Daarnaast had ik ook al 2 jurkjes geknipt klaar liggen voor dochterlief. Dus eens kijken hoever ik kom. Top was af, de rok ook, het moest alleen nog aan elkaar. En toen moest ik weg. Nog niet af dus. Maar wilde er geen haastklus van maken, want haast gaat, per definitie, niet goed. Dus heb ik alles opgeruimd en de rok later vanavond nog aan het topje gezet.

Dochterlief haar zomerjurk is ook eerst af. Alleen nog de zoom, maar het is nog geen zomer. Dus ook dochter loopt in een sofilantjes. Voorlopig nog niet, want het is nog geen jurkjes weer….

Solis van Sofilantjes.

 

 

 

 

 

 

 

 

Nu ligt er nóg 1 geknipt jurkje klaar, maar dat is er 1 met een hele compacte uitleg, daar moet ik echt even voor zitten. Een andere keer. Als mijn hoofd en knie weer een beetje samenwerken…..

Tot snel!

 

Broek: Domi van Sofilantjes. Vest: Cicero ook van Sofilantjes. Stof: alpenfleece, ergens uit de stoffenstapel bij mij op zolder. En de jungledieren is ook alpenfleece, via stoffenmarktplaats op Facebook.

Jurkje: Solis van Sofilantjes. Stof: French Terry, hartjes Koraal en Mint. Via naaiplezier.

Ready, set…..Go! En krak…. Huh?

Hoi hoi, hier dan toch een stukje over mezelf en hoe ik van werk nu met mijn pootje thuis zit.

Na weken trainen dan eindelijk zover: de allereerst 4mijl van Emmen. Leuk, samen met zus. Manlief liep ook nog ergens in de stoet mee…. (Alleen hij loopt veel sneller, dus ander tijdvak). Zus en ik hebben de afspraak samen starten en daarna ieder ons eigen tempo…. Dus na een tijdje hebben we elkaar de hand geschud en ben ik doorgegaan op mijn eigen tempo. Na nog een stuk kwamen we over een brug. De paaltjes keurig gemarkeerd met stootblokken. Omdat ik voor mezelf gezegd heb dat dit mijn laatste run zou worden (jaja…) besloot ik te genieten. Totdat tweede stootblok vlak voor me opdoemt. Om er niet tegenaan te knallen gauw een stap opzij. Glij, stap, onderbeen bleef staan, bovenbeen glijd er zo vanaf. Althans, zó voelde het. K*€#*”. Mijn knie. Wat doe ik? Doorgaan, niet stoppen. Eerst lopen, strompelen bijna. Veel pijn. Dit werkt niet. Misschien toch weer hardlopend? Proberen maar…. Aaargh… nee… en nu? Ah, EHBO! Ja, jullie: tapen maar! Strak verbandje erom en verder…. Veel pijn, afwisselend wandelen en wat sneller wandelen. Tóch de eindstreep gehaald. Kan wel janken…. Kapot!

Ach, weekje rustig aan en dan gaat het wel weer beter. Ahum, niet dus. Pijn wordt erger, dus meer pijnstilling en wat meer rust. Toch maar fysio bellen. Kom maar langs. Onderzoekje, testje, hmm ga maar naar de orthopeed. Nee! Dat betekent eerst huisarts, op vrijdagmiddag om 15u ondenkbaar. Haha, nee hoor zegt de assistente, kom maar langs. Ohkee! Ze doet dezelfde testjes, ik zit tegen het plafond! Verwijzing orthopeed geregeld. 2week wachten, eindelijk. Eerst foto’s. Geen afwijkingen. Toch maar een MRI. Weer wachten. Eindelijk een MRI. Voor de uitslag weer wachten. Na 2week uitslag. Geen afwijkingen. Maar….. wél veel pijn. Eerst maar een spuit. Heel veel pijn. Nou, een half uurtje niet. Daarna wel weer. Na 4 week retour, dan maar een kijkoperatie. Dit kan snel. Na 1week ben ik aan de beurt. Inmiddels is het juni…. De loop was begin april….

Ook bij de kijkoperatie worden er geen afwijkingen gevonden. K*%\# en nu? “Afwachten en op geleide van de pijn mobiliseren.” Lekker dan. Die pijn wordt alleen maar erger! Van de fysio krijg ik oefeningen. Het wordt er allemaal niet veel beter van. Retour orthopeed en die kan niets meer voor mij doen. Dus revalidatie. Arts zegt, we gaan in het water. Okee….. proberen waard. Het water is prettig, het ontspant. Neemt de pijn helaas niet weg, maar bewegen gaat in het water wat makkelijker dan op het droge.

Ondertussen een second opinion aangevraagd bij een orthopeed. Op de foto’s was iets afwijkends te zien. Dystrofie in het bot. Allemaal vlekjes te zien, wat normaal egaal hoort te zijn. Nog meer onderzoeken en verwijzingen. Pijnteam, vitamine c en lyrica. Nou…. Die neem ik nooit meer! Humeur was al verre van geweldig, met deze erbij was ik mezelf ook helemaal niet! Gauw weer mee gestopt. Eerst maar een tens. Zo’n apparaat geeft stroomstootjes op de plaats van de pijn. Veel positieve verhalen. Dus, kom maar op!

Ondertussen ook weer naar de orthopeed. Spuit erin, maar nu een andere plaats. Hey…. Verlichting…. Ik voel geen pijn! Autsch, tot die nacht….. nu weet ik hoe de onderwereld moet voelen….

Nu dus met een tens en hoge dosering tramadol en paracetamol en fysio, zijn de scherpe kantjes van de pijn weg. Maar nog steeds pijn. Door de tramadol ook redelijk afwezig. Vandaar niet meer autorijden, en ook het werk maar niet doen. Wil geen verkeerde adviezen geven…

Maar, wat voel je dan? Nou, ken je dat gevoel dat je been slaapt? Dat tintelende gevoel dat je krijgt als het er weer uittrekt, en dat soms best wel pijn doet? Nou dát! Maar dan niet even, maar elke dag, en nacht…. En, áltijd!

Ook wel te omschrijven alsof iemand met een heet stoomstrijkijzer in je knie zit…. Alleen wordt mijn knie niet rood, maar paars. En niet dik. Maar hij blijft dun. Je ziet er dus niks van, maar jeetjemineetje….wat een pijn!

Van de psycholoog moet ik me wat meer bezighouden met dingen die me energie geven. Maar dat gaat niet zo makkelijk, want crea-dingen kost me ook veel energie. En dat geeft me weer pijn. En pijn vermoeid. Enzovoort enzovoort….*zucht*

Volgende week weer retour revalidatiearts. Dan eens horen wat ze voor mij bedacht heeft. Ben er redelijk klaar mee….

Tot gauw!

Linda

 

 

Pm: dystrofie, ook wel sudeck genoemd en CRPS(complex regionaal pijnsydroom), wil je meer weten? Google….?

Blog/vlog idee en resultaat jurktrui

Hoi!
Dochterlief mag graag kijken wat mama allemaal uitspookt. En dan bedoel ik met kop en oren bovenop mijn crea-projectjes staan. Totdat mama iets maakt voor haar. Dan hoeft ze het niet zo nodig te zien hoe ik dat allemaal doe en zit ze met haar neus in haar iPad (ja, die van school ?) Ze kijkt dan vooral van die vlogs à la, meisje Djamila en Kitta DIY. Nu moest ik daar wel heel erg aan wennen en heb ook menig filmpje (mee)gekeken om te weten wat zij zag. De meeste filmpjes kunnen er mee door, er zijn echter een paar die een dame van 7 nog niet hoeft te zien..Als ze geen vlogs kijkt, doet ze wel alsof ze haar eigen maakt…

Toen ik eindelijk haar jurktrui* af had, kreeg ik wel een heule dikke knuffel, ze is wel dankbaar, dat zeker. Toen wilde ze zelf ook graag een naaimachine voor haar verjaardag. Dát konden we natuurlijk wel regelen. Dus, naaimachine gekocht en alle toebehoren erbij gekocht voor haar verjaardag. Toen we eindelijk iets wilden maken op haar machine, bleek dat ding na 3X een simpel lijntje op een dun katoentje al in de stress te schieten en hield er mee op. Retour gestuurd na overleg en we kregen een nieuwe. Helaas bij deze hetzelfde euvel. Ik (en ook dochterlief) had het gehad en hebben hem retour gestuurd. Door een kleine bijbetaling hebben we nu een goede (althans dat hóóp ik van harte!). Ja dat hoop ik, want hij is nog niet uitgepakt.

Omdat haar doen alsof ze een vlog maakt, mij op een idee bracht. We gaan zelf een échte video opnemen, waarin ze haar eigen echte naaimachine uitpakt. Toen ik dit voorstel deed was ze heel erg enthousiast. Nu nog zien hoe de uitwerking is. Vandaag de setting al voorbereid door een en ander op te ruimen, morgen de laatste dingen en dan: Lights? Camera? Action!.. Take 1.

Tot gauw!

 

Raglanmodel. Bloemetjes, hartjes, pluisjes en ruitjes…

*Jurktrui: de bedoeling was een trui, misschien een wat langer model, maar doordat ik hem iets te veel verlengd had werd het eigenlijk een jurkje….Dochterlief is er in elk geval blij mee!

Hallo! en welkom

Hallo!

 

dit is mijn blogpagina. Mijn naam is Linda, getrouwd en 2 kids.

onder andere daarover gaat deze site, en over van alles en nog wat.

Creabea moeder, koken, bakken, knutselen in alle vormen en maten.

Werkend, en straks thuis, op zoek naar werk.

 

veel leesplezier!

 

liefs!