Ready, set…..Go! En krak…. Huh?

Hoi hoi, hier dan toch een stukje over mezelf en hoe ik van werk nu met mijn pootje thuis zit.

Na weken trainen dan eindelijk zover: de allereerst 4mijl van Emmen. Leuk, samen met zus. Manlief liep ook nog ergens in de stoet mee…. (Alleen hij loopt veel sneller, dus ander tijdvak). Zus en ik hebben de afspraak samen starten en daarna ieder ons eigen tempo…. Dus na een tijdje hebben we elkaar de hand geschud en ben ik doorgegaan op mijn eigen tempo. Na nog een stuk kwamen we over een brug. De paaltjes keurig gemarkeerd met stootblokken. Omdat ik voor mezelf gezegd heb dat dit mijn laatste run zou worden (jaja…) besloot ik te genieten. Totdat tweede stootblok vlak voor me opdoemt. Om er niet tegenaan te knallen gauw een stap opzij. Glij, stap, onderbeen bleef staan, bovenbeen glijd er zo vanaf. Althans, zó voelde het. K*€#*”. Mijn knie. Wat doe ik? Doorgaan, niet stoppen. Eerst lopen, strompelen bijna. Veel pijn. Dit werkt niet. Misschien toch weer hardlopend? Proberen maar…. Aaargh… nee… en nu? Ah, EHBO! Ja, jullie: tapen maar! Strak verbandje erom en verder…. Veel pijn, afwisselend wandelen en wat sneller wandelen. Tóch de eindstreep gehaald. Kan wel janken…. Kapot!

Ach, weekje rustig aan en dan gaat het wel weer beter. Ahum, niet dus. Pijn wordt erger, dus meer pijnstilling en wat meer rust. Toch maar fysio bellen. Kom maar langs. Onderzoekje, testje, hmm ga maar naar de orthopeed. Nee! Dat betekent eerst huisarts, op vrijdagmiddag om 15u ondenkbaar. Haha, nee hoor zegt de assistente, kom maar langs. Ohkee! Ze doet dezelfde testjes, ik zit tegen het plafond! Verwijzing orthopeed geregeld. 2week wachten, eindelijk. Eerst foto’s. Geen afwijkingen. Toch maar een MRI. Weer wachten. Eindelijk een MRI. Voor de uitslag weer wachten. Na 2week uitslag. Geen afwijkingen. Maar….. wél veel pijn. Eerst maar een spuit. Heel veel pijn. Nou, een half uurtje niet. Daarna wel weer. Na 4 week retour, dan maar een kijkoperatie. Dit kan snel. Na 1week ben ik aan de beurt. Inmiddels is het juni…. De loop was begin april….

Ook bij de kijkoperatie worden er geen afwijkingen gevonden. K*%\# en nu? “Afwachten en op geleide van de pijn mobiliseren.” Lekker dan. Die pijn wordt alleen maar erger! Van de fysio krijg ik oefeningen. Het wordt er allemaal niet veel beter van. Retour orthopeed en die kan niets meer voor mij doen. Dus revalidatie. Arts zegt, we gaan in het water. Okee….. proberen waard. Het water is prettig, het ontspant. Neemt de pijn helaas niet weg, maar bewegen gaat in het water wat makkelijker dan op het droge.

Ondertussen een second opinion aangevraagd bij een orthopeed. Op de foto’s was iets afwijkends te zien. Dystrofie in het bot. Allemaal vlekjes te zien, wat normaal egaal hoort te zijn. Nog meer onderzoeken en verwijzingen. Pijnteam, vitamine c en lyrica. Nou…. Die neem ik nooit meer! Humeur was al verre van geweldig, met deze erbij was ik mezelf ook helemaal niet! Gauw weer mee gestopt. Eerst maar een tens. Zo’n apparaat geeft stroomstootjes op de plaats van de pijn. Veel positieve verhalen. Dus, kom maar op!

Ondertussen ook weer naar de orthopeed. Spuit erin, maar nu een andere plaats. Hey…. Verlichting…. Ik voel geen pijn! Autsch, tot die nacht….. nu weet ik hoe de onderwereld moet voelen….

Nu dus met een tens en hoge dosering tramadol en paracetamol en fysio, zijn de scherpe kantjes van de pijn weg. Maar nog steeds pijn. Door de tramadol ook redelijk afwezig. Vandaar niet meer autorijden, en ook het werk maar niet doen. Wil geen verkeerde adviezen geven…

Maar, wat voel je dan? Nou, ken je dat gevoel dat je been slaapt? Dat tintelende gevoel dat je krijgt als het er weer uittrekt, en dat soms best wel pijn doet? Nou dát! Maar dan niet even, maar elke dag, en nacht…. En, áltijd!

Ook wel te omschrijven alsof iemand met een heet stoomstrijkijzer in je knie zit…. Alleen wordt mijn knie niet rood, maar paars. En niet dik. Maar hij blijft dun. Je ziet er dus niks van, maar jeetjemineetje….wat een pijn!

Van de psycholoog moet ik me wat meer bezighouden met dingen die me energie geven. Maar dat gaat niet zo makkelijk, want crea-dingen kost me ook veel energie. En dat geeft me weer pijn. En pijn vermoeid. Enzovoort enzovoort….*zucht*

Volgende week weer retour revalidatiearts. Dan eens horen wat ze voor mij bedacht heeft. Ben er redelijk klaar mee….

Tot gauw!

Linda

 

 

Pm: dystrofie, ook wel sudeck genoemd en CRPS(complex regionaal pijnsydroom), wil je meer weten? Google….?

admin
moeder | echtgenote | doktersassistente | werkt in omgeving Emmen | enhousiast | gezellig | eigenwijs | kook-en bakfanaat | reizen | crea-bea Emmen

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *